مهر تبریز- فرشید خوشپوری: پرونده شهرک مایان، شهرکی که به ادعای شهرداری بر روی نقشه طرح تفصیلی خاک نشان داده می شود !؟ ونامی از شهرک نیست ؟ به نوعی شناسنامه ندارد؟!
این پرونده امروز دیگر تنها یک پروژه عمرانی یا تجاری ساده نیست؛ بلکه به نمادی از «گرههای کور اداری» در تبریز تبدیل شده است. ۱۵سال زمان کمی نیست؛ یک دهه انتظار برای سرمایهگذارانی که با امیدِ رونق تولید و اشتغال وارد میدان شدند، اما در پیچوخمهای بروکراسی و لایههای ضخیمِ کاغذبازی، خانهنشین یا ناامید شدهاند.
مشکل کجاست؟
در طی این سالها، آنچه شهرک مایان را در بنبست نگه داشته، ترکیبی از عدم شفافیت در قوانین، ناهماهنگی میان دستگاههای اجرایی و بروکراسی فرسودهای است که به جای «تسهیلگری»، نقش «سد راه» را ایفا کرده است. سرمایهگذارانی که میتوانستند چرخهای اقتصادی منطقه را به حرکت درآورند، سالهاست که دارایی و توان خود را معطلِ امضاهایی دیدهاند که پشت درهای بسته مانده است. این بلاتکلیفی نهتنها تیشه به ریشه اعتماد بخش خصوصی میزند، بلکه فرصتهای شغلی بیشماری را از جوانان این شهر سلب کرده است.و
نهایت مشکلات داخل خود مجموعه میان مالکان و شرکت های سرمایه گذار و سازنده!
گره «مشارکت»؛ فرصت یا تهدید؟
یکی از کلیدیترین بخشهای این پرونده، بحث «مشارکت» است. مدلهای مشارکت میان شهرداری و بخش خصوصی باید راهگشا باشند، اما در پرونده مایان، گویی مفهوم مشارکت به یک چالش جدید تبدیل شده است. عدم توافق بر سر زیرساختها و تعهدات متقابل، این ظرفیتِ طلایی را به یک گره کور تبدیل کرده است.
واقعیت این است که مشارکت نباید به معنای تحمیل هزینههای سنگین یا شرایط یکطرفه باشد؛ بلکه باید بستری برد-برد ایجاد کند که در آن، هم منافع شهر (شهرداری) حفظ شود و هم امنیت سرمایه و انگیزه برای بخش خصوصی فراهم گردد. تا زمانی که نگاه به مشارکت، نگاهی شفاف و حمایتی نباشد، هر نشستی تنها به یک مسکّن موقت تبدیل خواهد شد.
مأموریت ویژه رسانه: از وعده تا عمل
ما در این مأموریت ویژه، صرفاً به دنبال انعکاس گلایهها نیستیم. هدف ما «نتیجه» است. نشست اخیر را به فال نیک میگیریم، اما آن را نقطه پایان نمیدانیم. رسانه به عنوان چشم بینای جامعه، مطالبهگری را تا زمانی که اولین کلنگ تغییر در این شهرک به زمین بخورد و آخرین مانع قانونی برداشته شود، ادامه خواهد داد.
