به گزارش مهرتبریز؛ در فیلم «رویای زرد»، اما این حضور رنگ دیگری دارد؛ آرام، لطیف و سرشار از ناگفتههایی که در سکوت نگاهها جاری میشود. گویی آرزوها، پیش از آنکه بر زبانها بیایند، در چشمهای او متولد میشوند و راه خود را به سوی رویا پیدا میکنند.
رز پروری از آن دست بازیگرانی است که نقش را بازی نمیکنند، بلکه آن را زندگی میکنند؛ چنانکه پس از پایان قصه، چیزی از نگاهشان در ذهن تماشاگر باقی میماند؛ شبیه رویایی که هنوز تمام نشده است.
رز پروری نامی از سینمای ایران است که در عرصه جهانی شنیده شده است. حضور همزمان او در ۱۲ فیلم به کارگردانی علیرضا جمالی اخوان و راهیابی این آثار به جشنوارههای انگلیس، پرتغال و کانادا، اتفاقی قابل توجه در کارنامه این بازیگر به شمار میرود.
او از آن دست بازیگرانی است که نقش را تنها به تصویر نمیکشند، بلکه به آن جان میدهند؛ تا وقتی چراغهای سینما خاموش میشود، هنوز چیزی از آن نقش در دل تماشاگر روشن بماند.
«رویای زرد»؛ روایتی از خانواده، ایمان و آرزو
«رویای زرد» یکی از ۱۲ فیلمی است که رز پروری در آن درخشیده است. این فیلم، روایت شاعرانه خانوادهای است که شلهزرد نذری میپزند و هر یک آرزویی در دل دارند.
در هم زدن شلهزرد، نیتی پاک و امیدی روشن جاری است؛ قصهای از خانواده و ایمان، از دلهایی که به امید اجابت دعا، چشم به آسمان دوختهاند.
«سارا کجایی، من درد کشیدم»؛ روایتی از عشق و دلتنگی
«سارا کجایی، من درد کشیدم» نیز روایتی شاعرانه از عشق، دلتنگی و چشمبهراهی است.
در شبی که قرار است یک سال دیگر از عمر ورق بخورد، همه چیز بوی انتظار میدهد. شمعها روشناند، سکوت در اتاق قدم میزند و قلبی چشم به راه کسی مانده است که آمدنش میتواند تمام تاریکی شب را از بین ببرد.
در ذهن او، سارا آمده است، لبخند زده، در کنار شمعها ایستاده و شب را به خاطرهای فراموشنشدنی تبدیل کرده است؛ اما بیرون از مرز خیال، تنها سکوت است و انتظار.
«سارا کجایی، من درد کشیدم» قصه انسانی است که شب تولدش میان رویا و واقعیت سرگردان میشود و برای فرار از تنهایی، به خاطرات و آرزوهایش پناه میبرد.
رز پروری درباره یکی از نقشهای خود در این آثار میگوید: «در این ۱۱ اثر، سه اثر فضای شاعرانهای دارند و من نقشم را خیلی دوست داشتم. نقشم، دختر خانمی است که تنها زندگی میکند و تنها دلخوشیهایش پرندگانش هستند.»
۱۲ نقش متفاوت، ۱۲ جهان سینمایی
رز پروری در ۱۲ اثر متفاوت، ۱۲ جهان را تجربه کرده و با ۱۲ بازی متفاوت، حضوری قابل توجه در این آثار داشته است:
۱. «ژن هاژ»
۲. «حضور ناپیدا»
۳. «سارا کجایی، من درد کشیدم»
۴. «رویای زرد»
۵. «این خانه سیاه است»
۶. «بازی خاموش»
۷. «گلبرگهای اتحاد»
۸. «بوسه سپید»
۹. «خانه بیپاسخ»
۱۰. «امیدهای دفنشده»
۱۱. «دخترک ماهواره»
۱۲. «زخم آینده»
حضور همزمان این ۱۲ اثر در جشنوارههای بینالمللی و موفقیتهای جشنوارهای، میتواند نقطه عطفی در مسیر حرفهای رز پروری باشد؛ بازیگری که تلاش دارد با تکیه بر تفاوت نقشها و نگاه متفاوت به شخصیتها، جایگاه خود را در سینمای ایران و عرصه بینالمللی تثبیت کند.
