مهر تبریز- بیش از یک هفته است، موضوعی آرام اما معنادار در فضای رسانهای تبریز جرقه خورده و رفته رفته با شکل و شمایلی پررنگتر رخ نموده است. همایش تجلیل از «زندهنامان» تبریز فقط یک رویداد معمول نبود که با چند خبر کوتاه بیاید و تمام شود؛ برعکس، هرچه به ساعات نهایی همایش نزدیک شدیم، لایههای تازهتری از توجه رسانهای حول محور چهره های برجسته شهر شکل گرفت.
رسانههای شهر اولینهای ایرانزمین یکییکی، تصمیم گرفتند از کنار این برنامه ساده عبور نکنند و یادها و نامهای ماندگار را محور تولید مطالب متعدد قرار دهند.
با نگاهی به تلاش همکاران رسانهای، میبینیم فارس آذربایجانشرقی پیوستهترین پوشش رسانهای را داشته، نه فقط با انتشار تعدادی خبر، بلکه با چندین خروجی: از گزارش های اصلی مراسم گرفته تا معرفی چهرهها، بازنشر سخنان، تصاویر، حاشیهها و تأکید بر فلسفه برگزاری «زندهنامان». در روایت فارس، این همایش بیشتر از آنکه «مراسم تقدیر» باشد، کنش هویتی معرفی شده؛ تلاشی برای اینکه شهر، مفاخر زندهاش را پیش از آنکه به خاطره تبدیل شوند، ببیند و به رسمیت بشناسد.
در کنار این تلاش، ایرنا آذربایجانشرقی زاویهای متفاوت و رسمیتر گرفت؛ روایتی که هم به سابقه برگزاری همایش اشاره دارد و هم آن را در امتداد سیاستهای فرهنگی و اجتماعی شهر تحلیل میکرد. ایرنا تلاش دارد «زندهنامان» را در قاب بزرگتری بگذارد: پیوند میان افتخار، حافظه جمعی و مسئولیت نهادهای شهری در پاسداشت سرمایه انسانی.
ایسنا آذربایجانشرقی، مثل همیشه، روی بُعد اجتماعی و فرهنگی ماجرا مکث کرد. در روایت ایسنا، نامها مهم بودند، اما مهمتر از نامها، معنای انتخابها بود؛ اینکه چرا جامعه امروز نیاز دارد از چهرههایی تقدیر کند که هنوز در متن زندگیاند و نه در حاشیه تاریخ.
از سوی دیگر، خبرگزاری های تسنیم، بسیج و مهر (دفتر تبریز) هر کدام از زاویهای نزدیک به گفتمان خود وارد شدند، اما نقطه مشترکشان قابل توجه بود: همه بر این نکته تأکید داشتند که «زندهنامان» صرفاً یک برنامه مناسبتی نیست. مهر، با لحن تحلیلیتر، از این همایش بهعنوان پاسداشت سرمایههای انسانی و معماران هویت شهری یاد کرد؛ تعبیری که نشان میدهد رویداد از سطح تقدیر فردی عبور کرده و به سطح معناهای جمعی رسیده است.
در این میان، رسانههای محلی و مستقل همچون تبریز بیدار، مهر تبریز، احرار نیوز، آدینه پرس، صریرنیوز، و بسیاری رسانه های تبریز روایت را از زمین مردم برداشتند. آنها کمتر درگیر ساختار رسمی خبر بودند و بیشتر سراغ حسوحال رفتند: اینکه چنین همایشهایی چه نسبتی با زندگی روزمره شهر دارد، چرا مردم با آن ارتباط برقرار میکنند و چطور احترام به مفاخر زنده میتواند به یک رفتار اجتماعی تبدیل شود، نه فقط یک مراسم سالانه.
سوال مهم و لازم به توجه این است که چرا این حجم از توجه شکل گرفت؟
واقعیت این است که اگر «زندهنامان» فقط یک برنامه تشریفاتی بود، این حجم از گفتمان، تولید محتوا، بازنشر، تحلیل و روایت شکل نمیگرفت. آنچه رسانهها، آگاهانه یا ناخودآگاه، به آن واکنش نشان دادند، جنبه فاخر و هویتی برنامه بود؛ اینکه شهر، به جای اسطورهسازی پس از فقدان، تصمیم گرفته قدرشناسی را به زمان حال بیاورد.
رسانهها، بهویژه رسانههای محلی، این پیام را دریافت کردند که «زندهنامان» میتواند به بخشی از روایت هویت معاصر تبریز تبدیل شود؛ روایتی که در آن، قهرمانها دور از دسترس نیستند، بلکه در همین کوچهها و محلهها زندگی کردهاند و اثر گذاشتهاند.
شاید بتوان گفت مهمترین دستاورد رسانهای این رویداد همین بود؛
اینکه «زندهنامان» از یک خبر معمولی عبور کرد و به موضوع گفتوگو تبدیل شد؛ موضوعی که هر رسانه، متناسب با مخاطب و رویکردش، تلاش کرد سهمی از روایت آن را بر عهده بگیرد.
لینک کوتاه :
https://www.mehrtabriz.ir/?p=211373
