تجلیل از علیرضا زرین‌دست در همایش «زنده‌نامان»، فرصتی است برای بازخوانی کارنامه فیلم‌برداری که دو سیمرغ بلورین جشنواره فجر و تندیس حافظ، تنها بخشی از تأیید رسمی تأثیر عمیق او بر سینما و تلویزیون ایران است.

پزشک خیّر تبریزی، جمله معروفی دارد که باید سردرِ بیمارستان‌ها نوشت؛ «بیماری که رایگان عمل می‌شود، باید از فامیل درجه یکِ من هم بیشتر احترام ببیند؛ عزت نفس او نباید خدشه‌دار شود.»

آیت‌الله شهید سیدمحمدعلی آل‌هاشم، امام جمعه محبوب تبریز و سومین شهید محراب این شهر، نمونه‌ای کم‌تکرار از روحانیتی بود که پیش از تریبون، به متن جامعه رفت و با کنش میدانی، صداقت رفتاری و حضور بی‌واسطه در کنار مردم، سرمایه اجتماعی نهاد امامت جمعه را بازتعریف کرد؛ الگویی که امروز بیش از هر زمان دیگری، محل تأمل و بازخوانی است.

چهارمین آیین «زنده‌نامان تبریز» قرار است از قهرمانی یاد کند که نامش بر فراز بلندترین و خشن‌ترین جغرافیای زمین ماندگار شد؛ مردی که از نبرد با صخره، بوران، یخچال و مرگ سرافراز بیرون آمد، اما هرگز از میهمانی هیمالیا بازنگشت.  

در روزهایی که واژه «خدمت» گاه در حصار تشریفات رنگ می‌بازد، دکتر مالک رحمتی قاعده‌ی بازی را تغییر داد. او مردی از جنس مردم بود که نه پشت میزها، بلکه در کوچه‌ها و کارخانه‌ها حضور داشت؛ حضوری آرام و بی‌ادعا. این گزارش، روایتی است از مدیری که در همان چهار ماه کوتاه، حصارهای نامرئیِ بروکراسی را شکست و نشان داد چگونه می‌توان با حذف کلیشه های اداری، سرعت تصمیمات کلیدی را به نفع مردم بالا برد.

تجلیل از حاج صمد قاسم‌پور در همایش «زنده‌نامان تبریز»، یادآور الگویی از «مدیر مردمی» و «خادم بی‌واسطه» است؛ چهره‌ای که پس از چهار دهه، همچنان محبوب مانده، مسائل روز را خلاقانه و منتقدانه دنبال می‌کند و شعر آیینی و ملی را مأموریت فرهنگی خود در روزگاری می‌داند که معنا بیش از هر زمان دیگری نیازمند پاسداری است.

زهرا حسین‌زاده، پرستار داوطلب دفاع مقدس و حاضر در ۱۱ عملیات بزرگ جنگ، به‌عنوان یکی از «زنده‌نامان تبریز» تجلیل شد؛ فرصتی برای بازخوانی نقش زنانی که در پشت جبهه، ستون‌های پایداری کشور را استوار کردند.

داوود نیکنام، خوشنویس تبریزی و هنرآموخته زنده‌یاد ابراهیم بخت‌شکوهی، با بیش از ۱۶۰ اثر آیینی و مذهبی، سال‌هاست قلم خود را در خدمت فرهنگ اهل‌بیت(ع) قرار داده؛ هنرمندی که از نگارش کتیبه ضریح شش‌گوشه امام حسین(ع) تا آثار ماندگار مذهبی، خوشنویسی را به زبان ارادت بدل کرده است.

در دل این شهر، انسان‌هایی زیسته‌اند که انتخاب کردند بی‌صدا مفید باشند. نه دنبال تریبون بودند و نه سودای شهرت داشتند. برایشان تبریز یک «موقعیت» نبود؛ خانه بود. همین نگاه، از آن‌ها «زنده‌نامان» ساخت؛ آدم‌هایی که هنوز نفس می‌کشند، اما اثرشان از خیلی نام‌ها ماندگارتر است.

راز ماندگاری ایران، در ایستادگی مردانی‌ست که دیده نمی‌شوند اما همیشه «هستند».

دشمن، وقتی با لبخند نزدیک می‌شود، خطرناک‌تر از زمانی‌ست که با سلاح می‌آید. تجربه سال‌ها تقابل نشان داده است که هر جا تردید بوده، هزینه تحمیل شده و هر جا ایستادگی بوده، عقب‌نشینی رخ داده است.

جنگ آینده بیش از آن‌که جنگ سلاح باشد، جنگ تشخیص است. پیروز این میدان، بازیگری است که زودتر بفهمد، کمتر بگوید و دقیق‌تر عمل کند. این، منطق حاکم بر امنیت ملی در عصر جنگ شناختی است.