قدیم‌ها می‌گفتند «رهبر آن است که در میان معرکه باشد»، اما ظاهراً در نسخه آپدیت‌شده‌ی اپوزیسیون، تعریف عوض شده؛ «رهبر آن است که در میانِ شیشه باشد و بقیه را بفرستد وسط معرکه!»

در اوج ادعاهای پرطمطراق پهلوی، بیمار ایرانی اسیر طبیبی بود که حتی زبانش را نمی‌فهمید. بازخوانی پرونده سیاه واردات پزشک؛ وقتی راهکار حکومت برای بحران سلامت، نه دانشگاه‌سازی، بلکه التماس به بیگانگان بود.

پشتِ لبخندهای فریبنده روی پرده سینما، اشک‌هایی بود که هرگز دیده نشد. امروز که برخی با نوستالژی به پوسترهای رنگارنگِ دهه ۵۰ نگاه می‌کنند، اسناد تاریخی فریاد می‌زنند که آن زرق‌وبرق، تنها روکشی بر یک فاضلابِ اخلاقی بود. روایتی تکان‌دهنده از زنانی که وقتی پرده‌ها کنار رفت، از قانونِ جنگل در سینمای پهلوی سخن گفتند؛ جایی که شرطِ اولِ بازیگری، نه استعداد، که ارضای تمایلاتِ فیلمساز بود. این گزارش، بازخوانیِ همان فریادهای سانسور شده است.

وقتی یک رسانه در چند روز، با عددهایی از «چند هزار» تا «ده‌ها هزار» مانور می‌دهد، مسئله اشتباه آماری نیست؛ سناریوست. آمارِ مشکوک، وقتی سند ندارد، تبدیل می‌شود به ابزار جهت‌دهی، نه خبر.

اسناد مطبوعات رسمی اواخر دهه ۴۰ نشان می‌دهد حتی نخست‌وزیر شاه نیز به ناکارآمدی مدیریت، انتصابات رابطه‌محور و بی‌ثباتی کابینه اعتراف کرده بود.

اسناد مطبوعات رسمی دهه ۵۰ نشان می‌دهد در حالی که پایتخت با بحران‌های معیشتی و خدماتی دست‌به‌گریبان بود، منابع مالی کشور صرف تعهدات و وام‌های خارجی می‌شد.

در روزگاری که تحریم، اقتصاد ایران را به زانو درآورده بود، او به‌جای عقب‌نشینی، کارخانه ساخت؛ میرمصطفی عالی‌نسب مردی که باور داشت مقاومت، از دل تولید می‌گذرد نه از پشت میزهای امن.

رسول آزمایش، حافظ قرآن کریم و از چهره‌های برجسته قرآنی کشور، با سال‌ها حضور موفق در رقابت‌های ملی و بین‌المللی، به یکی از نمادهای پیوند دانش، هنر و معارف قرآنی در ایران تبدیل شده است.

 در سال ۱۳۹۳ بینایی‌اش را به طور کامل از دست داد. آن روزها سخت بودند؛ تخریب سلول‌های شبکیه، وداع با نور، و آغاز مرحله‌ای تازه از زندگی. اما همان‌گونه که در شطرنج هر شکست مقدمه‌ی یک حمله‌ی تازه است، لیلا نیز خود را با تاریکی وفق داد. او نه‌تنها ادامه داد، بلکه در بازی‌های آسیایی هانگژو ۱۴۰۲ دو مدال طلا و یک برنز کسب کرد نشانی از بازگشت درخشان او به اوج.

داستان مهدی بخشی، فراتر از روایت یک ورزشکار معلول است؛ این داستانِ ظرفیت نامحدود انسان است. او با زندگی خود به ما نهیب می‌زند که "غیرممکن" تنها یک لغت بزرگ و توخالی در لغت‌نامه‌های کاغذی است که می‌توان در میدان عمل، آن را با یک فنِ کمرِ جانانه، ضربه‌فنی کرد.

پروین‌قدس جنگ را نه از زاویه قهرمانان و پایان‌ها، بلکه از دریچه زندگی انسان‌ها روایت می‌کند. تصاویرش نه اعلامیه‌اند و نه شعار؛ بلکه ثبت آرام و صبور حضوری انسانی‌اند که در هیاهوی بحران‌ها در حال محو شدن است.

جایگاه ویژه محمد عابد تبریزی در سنت شعر آذربایجان، به‌قدری آشکار بود که استاد محمدحسین شهریار نیز در ستایش این تداوم هنری میان پدر و پسر، آن را نمونه‌ای کم‌بدیل از وراثت شعری دانسته است.